Οι ακτές μας και τα οικοσυστήματα τα όποια μας περιβάλλουν έχουν δεχθεί και δέχονται σοβαρότατα πλήγματα τόσο από δημοτικές, δημόσιες αλλά κυρίως ιδιωτικές παρεμβάσεις. Από την δεκαετία του 80 που ξεκίνησε η μαζική τουριστική προσέλευση όλα αντιλαμβανόμασταν τις βιαιότητες που αντιμετώπιζε το παράκτιο φυσικό περιβάλλον. Καταπάτηση του Άιγιαλου, οικοδόμηση ακόμη και σε προστατευμένες ζώνες, καταστροφή αμμοθινων και αμμόλοφων, καταστροφές κοραλλιογενών περιοχών ακόμη και μέσα στην θάλασσα,τοποθετήσεις ογκόλιθων για δημιουργία παραλίας και πολλές άλλες παρεμβάσεις που αν και ήταν αντικείμενο καταγγελιών συνήθως βρίσκαμε κλειστές πόρτες και οι δικαστικές διαμάχες μας εφθειραν μέσα από ασταμάτητες παρουσίες στα δικαστήρια. Να αναφέρω μόνο ότι για μια υπόθεση ώστε να σταματήσουμε την παραμονή κατασκευή waterpark σε προστατευομενο με προεδρικό διάταγμα υδροβιότοπο στο Ψαλίδι είχαν κατατεθεί κάπου 205 μηνύσεις. Το αποτέλεσμα ήταν θετικό αλλά οι αδηφάγες ορέξεις της εγωιστικής επιχειρηματικότητας επαναφέρουν το ίδιο θέμα. Σίγουρα είναι θετικός για το πλαίσιο των 100 μέτρων και θα μπορούσα να προτείνω και παραπάνω φτάνει να σταματήσουν πλέον να βιάζουν το νησί χωρίς μελέτες, χωρίς τίποτε. Πρέπει να μπει ένα φρένο.