Ως μόνιμη κάτοικος Λειψών, ένα μικρό και ακριτικό νησί, νιώθω την ανάγκη να εκφράσω την έντονη ανησυχία μου για την κατεύθυνση που φαίνεται να παίρνει το ΤΠΣ. Όλοι εμείς που πήγαμε στην παρουσίαση το κάναμε γιατί αυτό δεν αφορά χάρτες αλλά τη ζωή μας εδώ.
Οι Λειψοί δεν είναι ένας «χώρος σε χάρτη». Είναι σπίτια, οικογένειες, παιδιά που προσπαθούν να μείνουν, να ριζώσουν και να χτίσουν τη ζωή τους εδώ- το σπίτι τους ή μια μικρή επιχειρηση. Ένα σχέδιο που περιορίζει δραστικά τη δυνατότητα δόμησης δεν προστατεύει το νησί· το αποδυναμώνει, το αδειάζει και το οδηγεί σιωπηλά σε μαρασμό. Για εμάς που ζούμε εδώ όλο τον χρόνο, η δυνατότητα να αξιοποιήσουμε την περιουσία μας δεν είναι πολυτέλεια ούτε επένδυση. Είναι προϋπόθεση για να μπορέσουμε να μείνουμε στον τόπο μας. Όταν αυτή αφαιρείται, αφαιρείται μαζί και το μέλλον μας.
Δεν είναι δυνατόν να παίρνονται αποφάσεις βασισμένες σε χάρτες και δεδομένα του 1980. Ο οικισμός πρέπει να καθοριστεί με βάση την πραγματική ζωή και τους μόνιμους κατοίκους σήμερα, εν έτει 2026, και όχι σε στοιχεία παλαιότερων ετών, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στο νησί – τις περιοχές Natura, τους δασικούς χάρτες, τους αρχαιολογικούς περιορισμούς και τις ιδιαιτερότητες που έχουν οι ακριτικές περιοχές σαν τη δική μας.
Προτείνω να διατηρηθούν τα όρια του οικισμού όπως είναι σήμερα, ώστε να προστατευτεί ο τόπος μας και η ζωντανή ζωή των Λειψών.
Εμείς είμαστε εδώ όλο το χρονο και κρατάμε Θερμοπύλες· αν το νησί αδειάσει, η παρουσία μας θα χαθεί και θα δώσουμε κίνητρο στους γείτονες να εγκατασταθούν εδώ.
-Θέλετε να μας διώξετε;
-Ας ακουστεί επιτέλους μια φορά η κραυγή του λαού!