Θεωρώ προβληματικό και στρατηγικά εσφαλμένο τον χαρακτηρισμό περιοχών με εξαιρετική πολιτιστική και ιστορική αξία ως «Ζώνες Ήπιας Τουριστικής Ανάπτυξης».
Δεν είναι χωρικά, περιβαλλοντικά ούτε θεσμικά συνεπές να χαρακτηρίζεται ως ζώνη τουριστικής ανάπτυξης μια περιοχή η οποία:
• περιλαμβάνει εκτεταμένα κατάλοιπα μεταλλευτικής και βιομηχανικής κληρονομιάς,
• φέρει αρχαιολογικό ενδιαφέρον, με τεκμηριωμένες προτάσεις της αρμόδιας Εφορείας Αρχαιοτήτων για την κήρυξή της ως ενιαίου αρχαιολογικού χώρου,
• έχει αναγνωριστεί διεθνώς, καθώς έχει συμπεριληφθεί στον κατάλογο των 25 Μνημείων του Κόσμου που Απειλούνται του World Monuments Fund.
Ο χαρακτηρισμός «ήπια τουριστική ανάπτυξη», ακόμη και αν διατυπώνεται με μετριοπαθή όρους, εισάγει αναπόφευκτα πιέσεις δόμησης, αλλοίωσης του τοπίου και λειτουργικής υποβάθμισης ενός χώρου που χρήζει πρωτίστως προστασίας, ανάδειξης και θεσμικής θωράκισης. Η εμπειρία από αντίστοιχες περιπτώσεις δείχνει ότι τέτοιοι χαρακτηρισμοί λειτουργούν σωρευτικά και μακροπρόθεσμα, οδηγώντας σε αλλοίωση της κλίμακας και του χαρακτήρα των περιοχών.
Περιοχές με τέτοια πολιτιστική, αρχαιολογική και διεθνώς αναγνωρισμένη αξία οφείλουν να εντάσσονται σε ζώνες αυστηρής ή ειδικής προστασίας και όχι σε καθεστώτα που επιδέχονται αναπτυξιακές ερμηνείες.
Ο σχεδιασμός οφείλει να διασφαλίζει τη μακροπρόθεσμη προστασία της Σερίφου ως ζωντανού τόπου και όχι να δημιουργεί προϋποθέσεις έμμεσης τουριστικής επέκτασης σε περιοχές που αποτελούν αναντικατάστατο κομμάτι της ιστορικής και συλλογικής μνήμης του νησιού.
Τέλος, ελπίζουμε ότι στη διαδικασία οριστικοποίησης του χωρικού σχεδιασμού θα ληφθούν ουσιαστικά υπόψη οι απόψεις και οι τεκμηριωμένες θέσεις των κατοίκων της Σερίφου. Η αποδοχή ή μη των προτάσεων αυτών θα αποτελέσει σαφή ένδειξη του αν το σχέδιο εκπονείται πραγματικά για την προστασία και την ανάδειξη του νησιού και της πολιτιστικής του κληρονομιάς ή αν εξυπηρετεί άλλες σκοπιμότητες και συμφέροντα ξένα προς τις ανάγκες και τη φέρουσα ικανότητα της Σερίφου.
Δημήτρης Χατζηιωαννίδης