ΤΠΣ ΔΗΜΟΥ ΠΑΤΜΟΥ - ΔΗΜΟΥ ΛΕΙΨΩΝ - ΔΗΜΟΥ ΛΕΡΟΥ - ΔΗΜΟΥ ΑΓΑΘΟΝΗΣΙΟΥ - ΔΗΜΟΥ ΚΑΛΥΜΝΙΩΝ

Όρια οικισμού

Το νησί μας είναι μικρό. Δεν είναι απλώς ένα σημείο πάνω στον χάρτη· είναι το σπίτι μας. Είναι οι αυλές που μεγαλώσαμε, τα χωράφια των παππούδων μας, οι γειτονιές όπου όλοι γνωριζόμαστε με το μικρό μας όνομα. Σε έναν τόσο περιορισμένο χώρο, κάθε απόφαση για τη γη έχει τεράστιο βάρος και συχνά μη αναστρέψιμες συνέπειες.
Γι’ αυτό και οι κατευθύνσεις που φαίνεται να προκρίνονται στο υπό εκπόνηση Τοπικό Πολεοδομικό Σχέδιο προκαλούν βαθιά ανησυχία. Ο δραστικός περιορισμός της οικοδομησιμότητας, σε συνδυασμό με την εφαρμογή οριζόντιων κανόνων που δεν λαμβάνουν υπόψη την πραγματικότητα ενός μικρού και απομονωμένου νησιού, δεν συνιστά απλώς μια τεχνική πολεοδομική ρύθμιση. Για εμάς, είναι υπαρξιακό ζήτημα.
Αν αυξηθούν τα απαιτούμενα στρέμματα εντος και εκτός οικισμού για να μπορεί κάποιος να χτίσει, ή συρρικνωθούν τα όρια του οικισμού, στην πράξη στερείται από τους ντόπιους η δυνατότητα να δημιουργήσουν. Δεν θα υπάρχει χώρος για να χτίσουμε ένα σπίτι για τα παιδιά μας, ούτε για να μείνουν στον τόπο τους όσοι θέλουν να παλέψουν και να προκόψουν εδώ. Η γη παύει να είναι εργαλείο ζωής και μετατρέπεται σε προνόμιο για λίγους.
Η νεολαία του νησιού ήδη παλεύει με περιορισμένες ευκαιρίες. Πολλοί νέοι άνθρωποι θέλουν να αναπτυχθούν επαγγελματικά στον χώρο των μικρών τουριστικών καταλυμάτων, να εργαστούν τίμια, να επενδύσουν στον τόπο τους και να προσφέρουν στον τουρισμό με σεβασμό. Με αυτές τις ρυθμίσεις, η πόρτα κλείνει. Και τότε η φυγή δεν γίνεται επιλογή, αλλά μονόδρομος.
Τα αποτελέσματα τα ζούμε ήδη: μείωση του μαθητικού πληθυσμού, γήρανση, απώλεια ζωτικότητας. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η αιφνίδια απαξίωση της ιδιωτικής περιουσίας και η αδυναμία αξιοποίησής της δεν έχουν μόνο οικονομικές συνέπειες· επιταχύνουν την εγκατάλειψη και την ερήμωση. Ένα νησί χωρίς νέους ανθρώπους είναι ένα νησί που σβήνει σιγά σιγά. Αδειάζουν τα σχολεία, κλείνουν τα σπίτια, τα χωράφια μένουν ακαλλιέργητα. Χάνεται η ψυχή του τόπου.
Η λύση δεν είναι η άρνηση της ανάπτυξης, ούτε η υποβάθμιση του περιβάλλοντος. Αντίθετα, ο αποκλεισμός των ντόπιων από τη νόμιμη δόμηση ενέχει τον σοβαρό κίνδυνο να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες, πρόχειρες και αυθαίρετες κατασκευές, με πολύ μεγαλύτερη αλλοίωση του οικιστικού και φυσικού τοπίου και χωρίς ουσιαστικά εργαλεία ελέγχου.
Γι’ αυτό θεωρώ απολύτως ορθή και ρεαλιστική την κατεύθυνση που έχει τεθεί από τον Δήμο Λειψών: τη διατήρηση η ακόμη και την αύξηση των υφιστάμενων ορίων του οικισμού, όπως αυτά καθορίστηκαν με την ισχύουσα απόφαση του Νομάρχη και βάσει των οποίων αναπτύχθηκε ο οικισμός επί δεκαετίες. Πρόκειται για λύση που διασφαλίζει θεσμική συνέχεια, κοινωνική δικαιοσύνη και την αναγκαία ισορροπία ανάμεσα στην προστασία του χώρου και τη βιωσιμότητα της τοπικής κοινωνίας.
Η ανάπτυξη δεν πρέπει να σημαίνει αποκλεισμό. Δεν πρέπει να σημαίνει ότι οι ντόπιοι γίνονται ξένοι στον ίδιο τους τον τόπο. Χρειαζόμαστε κανόνες που να σέβονται το περιβάλλον, αλλά και τον άνθρωπο, την ιστορία και το δικαίωμά μας να ζούμε και να δημιουργούμε εδώ.
Αν χαθεί αυτή η ισορροπία, δεν θα χαθούν μόνο οικόπεδα. Θα χαθούν οι άνθρωποι!!!