ΤΠΣ ΔΗΜΩΝ ΑΙΓΙΝΑΣ ΚΑΙ ΑΓΚΙΣΤΡΙΟΥ

Προστασία της φυσικής φυσιογνωμίας του νησιου

Με αφορμή την ενδιαφέρουσα παρουσίαση για τον Τοπικό Πολεοδομικό Σχεδιασμό και την ενδιαφέρουσα συζήτηση που επακολούθησε θα ήθελα να προτείνω:
α. Αυστηρές ζώνες προστασίας του δάσους. Απαγόρευση επέκτασης των οικιστικών ορίων προς τις δασικές εκτάσεις, επιπλέον αυστηρός κρατικός έλεγχος για την περαιτέρω κακοποίηση του δάσους από την παράνομη και κερδοφόρα υλοτομία.
β. Προστασία της λιμνοθάλασσας, γνωστής ως "Λίμνης" και της τριγύρω περιοχής, που προστατεύεται νομικά με βάση το Προεδρικό Διάταγμα (ΦΕΚ 229/ΑΑΠ/19.6.2012) και παρεμπόδιση της υποβάθμισης της (καταστροφή της αυτοφυούς βλάστησης περιμετρικά της λίμνης, παράνομη ρίψη μπαζών, έντονος φωτισμός κ.α.)
γ.Προστασία της Μαρίζας από οχληρές ανθρώπινες δραστηριότητες, τουριστικά κότερα με μουσική στη διαπασών, jet ski, Chris craft, που διαταράσσουν τον "παρθένο" χαρακτήρα της τοποθεσίας και της πλούσιας υποθαλάσσιας ζωής που φιλοξενεί. (Έχετε δει την φώκια με τα μωρά της να κολυμπούν ημέρες ήσυχες;)
δ. Συγκράτηση της άναρχης δόμησης που καταστρέφει το φυσικό τοπίο και το οικοσύστημα.
ε. Έλεγχος και όχι καταστολή της ελεύθερης κατασκήνωσης. Ας γνωρίζουμε ότι υπάρχουν κατασκηνωτές που έρχονται ξανα και ξανα γιατί αγαπούν το Αγκίστρι όσο κι οι ντόπιοι. Είναι σημαντικό να δίνουμε διεξόδους στους νέους, σε αυτούς που δεν μπορούν να αντέξουν το οικονομικό κόστος των διακοπών, αλλά και στους εναπομείναντες ρομαντικούς, τους φυσιολάτρες που επιζητούν την αυθεντική εμπειρία με τη φύση.
Δόξα τω θεώ σε αυτόν τον τόπο όλοι ζουν και βιοπορίζονται αξιοπρεπώς.
Ας προφυλάξουμε μέσω του ΤΠΣ το ευαίσθητο οικοσύστημα του νησιού γιατί αυτό εγγυάται την οικονομική ευημερία στο μέλλον.
Ας μην ξεχνάμε πως το Αγκίστρι εκτός από τόπο καταγωγής/ κατοικίας/εργασίας είναι προπάντων ο τόπος της καρδιάς μας. Είναι το νησί μας. Είναι το χωριό μας. Είναι το κλειδί κάτω από τον βασιλικό, η ασφάλεια μας. Είναι οι ελιές, οι συκιές, τα αμπέλια, τα κοτέτσια, η αυτάρκεια μας. Είναι η καθαρή θάλασσα που βουτάμε χωρίς δισταγμό, το οξυγόνο του δάσους, η ομορφιά που συλλαμβάνουν τα μάτια μας, ο ανοικτός ορίζοντας που μπορούμε να ατενίζουμε τη ζωή με αισιοδοξία. Γιατί άλλο το Ζην και άλλο το Ευ Ζην.