Από το περιεχόμενο της Μελέτης Πολεοδομικού Σχεδιασμού (ΜΠΣ) του ΕΠΣ Δυτικών Κυκλάδων προκύπτει ότι αποκλειστικά και μόνο για τη βόρεια Μήλο, και ειδικότερα για την παράκτια περιοχή Σαρακήνικο, προτείνεται η θέσπιση ζώνης απολύτου προστασίας εκτεινόμενης σε απόσταση 250 έως 300 μέτρων από τον αιγιαλό, εντός της οποίας προβλέπεται πλήρης απαγόρευση δόμησης και παρεμβάσεων.
Η ρύθμιση αυτή δεν επαναλαμβάνεται σε κανένα άλλο νησί που υπάγεται στο ίδιο ΕΠΣ (Κύθνo, Σίφνο, Σέριφο, Κίμωλο), ούτε εφαρμόζεται σε άλλες παράκτιες περιοχές της ίδιας της Μήλου, γεγονός που καταδεικνύει ότι πρόκειται για εξαιρετική και δυσμενή μεταχείριση συγκεκριμένης περιοχής.
Ωστόσο, η ΜΠΣ δεν περιέχει ειδική, τοπικά προσδιορισμένη και επιστημονικά τεκμηριωμένη αιτιολόγηση που να δικαιολογεί την επιβολή τόσο εκτεταμένης ζώνης προστασίας αποκλειστικά στη βόρεια Μήλο, ούτε παρατίθενται συγκριτικά δεδομένα που να τη διαφοροποιούν ουσιωδώς από άλλες παράκτιες ζώνες των Δυτικών Κυκλάδων.
Περαιτέρω, η επίμαχη ρύθμιση εμφανίζεται εντός κεφαλαίου “εναλλακτικών σεναρίων”, χωρίς σαφή διάκριση μεταξύ ενδεικτικής διερεύνησης και δεσμευτικής πρότασης, γεγονός που δημιουργεί ασάφεια ως προς το κανονιστικό της περιεχόμενο και δυσχεραίνει ουσιωδώς τη συμμετοχή του κοινού στη διαβούλευση.
Υπό τα δεδομένα αυτά, η συγκεκριμένη ρύθμιση εγείρει σοβαρά ζητήματα ίσης μεταχείρισης, αναλογικότητας και επαρκούς αιτιολόγησης και χρήζει ειδικής επανεξέτασης.