Κύριοι,
Δεν μπορεί κάθε «επενδυτής» που καταφθάνει σε ένα μικρό νησί, στήνοντας τουριστικές μονάδες μεγάλης κλίμακας με πισίνες, ιδιωτικές παροχές και εκτεταμένες εγκαταστάσεις, να απαιτεί στη συνέχεια απαγορεύσεις και ρυθμίσεις που στραγγαλίζουν την καθημερινότητα των μόνιμων κατοίκων.
Δεν γίνεται το νησί να μετατρέπεται σε θερινό θέρετρο τεσσάρων μηνών και να θυσιάζεται η ζωή όσων το κρατούν ζωντανό δώδεκα μήνες τον χρόνο.
Οι οικογένειες που ζουν χειμώνα–καλοκαίρι στον τόπο τους δεν είναι εμπόδιο στην «ανάπτυξη». Είναι η ραχοκοκαλιά του νησιού. Είναι αυτοί που κρατούν τα σχολεία ανοιχτά, τα καταστήματα ζωντανά, την κοινωνία όρθια όταν οι μεγαλοεπενδυτές φεύγουν στο τέλος της σεζόν με τις τσέπες γεμάτες.
Δεν θέλουμε ένα νησί–βιτρίνα.
Δεν θέλουμε ένα νησί που θα διώξει τα παιδιά και τα εγγόνια μας.
Δεν θέλουμε έναν τόπο που θα ζει μόνο για τέσσερις μήνες και θα ερημώνει τους υπόλοιπους οκτώ.
Θέλουμε ένα νησί ζωντανό όλο τον χρόνο.
Θέλουμε προκοπή για τους ντόπιους.
Θέλουμε πολιτικές που να στηρίζουν τη μικρή και μεσαία τοπική επιχειρηματικότητα — όχι να την εξαφανίζουν προς όφελος λίγων και ισχυρών.
Είναι αδιανόητο να υιοθετούνται «ευρωπαϊκά μοντέλα» χωρίς προσαρμογή στην κλίμακα και στις αντοχές ενός μικρού νησιού. Η τυφλή αντιγραφή προτύπων που σχεδιάστηκαν για αστικές ή μαζικές τουριστικές περιοχές δεν αποτελεί μεταρρύθμιση· αποτελεί διοικητική ανευθυνότητα.
Όταν επιβάλλονται οριζόντιες απαγορεύσεις ή χωροταξικές ρυθμίσεις που εξυπηρετούν επενδυτικά σχέδια μεγάλης κλίμακας, αλλά περιορίζουν την πρόσβαση, τη δραστηριότητα και την επιβίωση των μονίμων κατοίκων, τότε το κράτος δεν λειτουργεί ως εγγυητής ισορροπίας — λειτουργεί ως μοχλός εκτόπισης.
Σας καλούμε:
• Να λάβετε σοβαρά υπόψη τη φωνή των μονίμων κατοίκων πριν από οποιοδήποτε μοντέλο ανάπτυξης.
• Να διασφαλίσετε ότι καμία ρύθμιση δεν θα πλήξει δυσανάλογα τους ντόπιους.
• Να θεσπίσετε κίνητρα για τους ανθρώπους που ζουν και επενδύουν μόνιμα στον τόπο τους.
• Να προστατεύσετε την κοινωνική συνοχή και τη βιωσιμότητα του νησιού σε βάθος χρόνου.
Διότι αν στο μέλλον το νησί ερημώσει, αν οι νέοι φύγουν, αν οι οικογένειες δεν αντέξουν την πίεση, η ευθύνη δεν θα βαραίνει τους κατοίκους. Θα βαραίνει όσους, πίσω από γραφεία και «μοντέλα ανάπτυξης», αγνόησαν την πραγματικότητα του τόπου.
Η ανάπτυξη χωρίς τους ανθρώπους του τόπου δεν είναι ανάπτυξη.
Είναι αντικατάσταση πληθυσμού.
Και αυτό δεν θα το δεχτούμε.
Με αυστηρότητα, με καθαρό λόγο και με πλήρη επίγνωση της ευθύνης όλων,
Οι μόνιμοι κάτοικοι που επιμένουν να κρατούν τον τόπο τους ζωντανό.