Η λειτουργία, η σταθερότητα και η βιωσιμότητα της Αίγινας με το οικοσύστημά της και τις κοινότητες που υπάρχουν σ' αυτήν είναι αγαθά που προστατεύει το Σύνταγμα και τα οριοθετεί.
Η "φέρουσα ικανότητα" της Αίγινας ως το όριο των επιπτώσεων που μπορεί να αντέξει χωρίς να καταστραφεί το περιβάλλον, οι υποδομές και η ποιότητα ζωής της από την πίεση που ασκούν οι επισκέπτες και οι κάτοικοι πρέπει να είναι αντικείμενο επιστημονικής μελέτης που να αποτυπώνει την υφιστάμενη κατάσταση, να πιθανολογεί τη μελλοντική, να τεκμηριώνει ποσοτικά τις επιπτώσεις ανά τομέα - κλάδο και να υπολογίζει το όριο ανάπτυξης και τον μέγιστο αριθμό επισκεπτών ή κατοίκων.
Αυτή η Έκθεση Φέρουσας Ικανότητας" απουσίασε ηχηρά από την παρουσίαση των τριών σεναρίων για το ΤΠΣ της Αίγινας.
Ωστόσο, για όποιον ζει στην Αίγινα, είναι φανερό ότι η φέρουσα ικανότητά της είναι εξαντλημένη ή σχεδόν εξαντλημένη σε πολλούς αλληλοεπηρεαζόμενους τομείς (όπως στις ήδη εντός και εκτός σχεδίου δομημένες επιφάνειες), εις βάρος τομέων που είναι απαραιτήτως προστατευτέοι (πχ περιοχές για γεωργική παραγωγή, περιοχές για την άγρια ζωή). Παράλληλα η σχεδιαζόμενη νέα πολεοδομική κατάσταση οφείλει να αποκαταστήσει στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, όπως το βάδισμα με ελάχιστους όρους ασφάλειας μέσα στις κατοικημένες περιοχές και τη δυνατότητα μετακίνησης χωρίς τη χρήση ιδιωτικού αυτοκινήτου και μηχανής.
Επομένως, η απουσία Έκθεσης Φέρουσας Ικανότητας" είναι λόγος για να αποκλεισθεί κατ' αρχήν το πρώτο σενάριο (που λαμβάνει υπόψη τις σημερινές τάσεις στην οικονομία και την κοινωνία και βασίζεται στη λογική “τα πράγματα πάνε καλά, άρα δεν χρειάζεται καμία αλλαγή”).
Αντιθέτως είναι λόγος για να προκριθεί, αν όχι το τρίτο σενάριο, αυτό της υπέρβασης, πάντως το δεύτερο, το σενάριο της ήπιας ανάπτυξης, με ουσιώδεις προσθήκες από το τρίτο.