Είναι απολύτως ξεκάθαρο και πασιφανές ότι η ποιότητα ζωης τόσο των μόνιμων κατοίκων όσο και των εποχικών υπαλλήλων, ακόμα και των επισκεπτών χειροτερεύει. Ακόμα και οι επισκέπτες, στους οποίους προσβλέπει η λεγόμενη "ανάπτυξη", και στους οποίους απευθυνόταν ο σχεδιασμός τόσων δεκαετιών, σχολιάζουν την ολοένα και φθίνουσα κατάσταση του νησιού. Οι υποδομές, οδικό δίκτυο, νοσοκομείο, κοινόχρηστοι χώροι και καθαριότητα, δεν είναι στην επιθυμητή κατάσταση. Αντί να ψάχνουμε να βρούμε τις πταίει, είναι ώρα να εισακουστούν οι κάτοικοι που βιώνουν αποκλεισμό από τις παραλίες, ταλαιπωρία στους δρόμους καθώς δεν υπάρχει αξιόπιστη και συχνή συγκοινωνία και το οδόστρωμα είναι συχνά επικίνδυνο, ουρές ωρών στο υποστελεχωμένο νοσοκομείο, κ.α. Οι φυσικοί πόροι μειώνονται επικίνδυνα και οι εκτάσεις γης προς καλλιέργεια λιγοστεύουν. Αν δεν αλλάξουμε φορά ΧΘΕΣ, η κατάσταση θα είναι μη αναστρέψιμη και οι επισκέπτες στους οποίους βασίζεται κατά κύριο λόγο η οικονομία του νησιού δε θα έχουν λόγο να επισκεφτούν το δικό μας νησί. Το νησί μας πρέπει να έχει ένα μοναδικό "προϊόν" να πουλήσει, αλλιώς γιατί να έρθει κάποιος εδώ; Αν είναι να μείνει εσώκλειστος ο τουρίστας σε ένα all-inclusive συγκρότημα, αυτό μπορεί κάλλιστα να το πράξει σε οποιοδήποτε αντίστοιχο οπουδήποτε στον κόσμο. Το θέμα είναι να θέλουμε να έρθει ο επισκέπτης σε επαφή με τον τόπο και τον πολιτισμό του, με τους ανθρώπους και την ιστορία τους, με τη φύση και τις γεύσεις της Κω. Για να θέλουν να έρθουν οι επισκέπτες, πρέπει να έχουμε κάτι να τους δείξουμε, εκτός από πισίνες. Να γευτούν κάτι άλλο από αμερικανικό φαγητό και νερό από γεωτρήσεις. Για αυτό πρέπει να διατηρηθούν και αν αυξηθούν οι χώροι πρασίνου, να αυξηθεί η καλλιεργήσιμη γη και να προστατευτούν οι παραλίες και οι ακτές μας.