ΕΠΣ ΔΗΜΟΥ ΝΑΞΟΥ ΚΑΙ ΜΙΚΡΩΝ ΚΥΚΛΑΔΩΝ - ΔΗΜΟΥ ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

Ως πολίτης της Αντιπάρου θέλω να καταθέσω κάποιες προσωπικές παρατηρήσεις μέσα από την εμπειρία και την καθημερινότητα που ζούμε εδώ. Η πρόθεσή μου είναι κυρίως να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής των ανθρώπων που μένουν και εργάζονται μόνιμα στην Αντίπαρο και όχι απλώς να εξυπηρετηθεί ένα μοντέλο που αφορά όσους έρχονται μόνο για λίγους μήνες το καλοκαίρι.

Αρχικά, σε ό,τι αφορά τις κοινωνικές δομές, θεωρώ ότι αρκετά από τα στοιχεία που έχουν χρησιμοποιηθεί δεν αποτυπώνουν την πραγματική εικόνα του νησιού. Στην Αντίπαρο δεν υπάρχουν μόνο οι μόνιμοι δημότες, αλλά και πολλοί άνθρωποι που ζουν εδώ όλο τον χρόνο λόγω της εργασίας τους, στέλνοντας τα παιδιά τους στα σχολεία του νησιού. Όλοι γνωρίζουμε ότι οι υπάρχουσες σχολικές εγκαταστάσεις δεν επαρκούν. Για αυτό και η εικόνα ότι το νησί είναι πλήρες σε σχολικές υποδομές δεν με βρίσκει σύμφωνο. Πιστεύω ότι πρέπει να προβλεφθεί άμεσα χώρος κοντά στον οικισμό – ή σε μελλοντική επέκτασή του – όπου θα μπορούν να δημιουργηθούν νέες σχολικές εγκαταστάσεις μαζί με πολιτιστικούς και αθλητικούς χώρους, ιδανικά μέσα σε έναν ενιαίο σχεδιασμό.

Παράλληλα, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι συμφωνώ απόλυτα με την ανάγκη προστασίας των δασικών εκτάσεων και της φυσικής ταυτότητας του νησιού. Η Αντίπαρος πρέπει να κρατήσει τη νησιωτική της υφή και όψη και είναι σωστό να υπάρχουν όροι που περιορίζουν την υπερβολική παρέμβαση στη φύση. Ωστόσο, θεωρώ ότι οι όροι αυτοί θα πρέπει να εστιάζουν κυρίως στα ποιοτικά χαρακτηριστικά της δόμησης και στην αρμονική ένταξη στο περιβάλλον και όχι να οδηγούν σε απαξίωση ιδιοκτησιών, ιδιαίτερα σε περιοχές όπως ο Κάμπος, όπου πλέον ανήκουν κυρίως σε ντόπιους κατοίκους.

Δεύτερον, θέλω να σταθώ στο θέμα της στάθμευσης. Με την πίεση που ήδη υπάρχει, θεωρώ απαραίτητο να εξεταστεί σοβαρά η δημιουργία οργανωμένων χώρων πάρκινγκ πολύ κοντά στον οικισμό και περιμετρικά αυτού, γιατί ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες δημιουργείται πραγματικό πρόβλημα στη λειτουργία του νησιού.

Επίσης, δεν μπορούμε να αγνοούμε ότι το μοντέλο του τουρισμού έχει αλλάξει. Πλέον το νησί κινείται σε πιο υψηλό επίπεδο φιλοξενίας, με βίλες και ποιοτικότερα καταλύματα. Για αυτό θεωρώ ότι η έντονη προβολή ενός καθαρά αγροτουριστικού μοντέλου δεν ανταποκρίνεται πλήρως στη σημερινή πραγματικότητα.

Σε συνέχεια των παραπάνω, θέλω να αναφερθώ και στον Κάμπο. Η Χώρα έχει ήδη επεκταθεί και υπάρχει μεγάλη πίεση για κατοικία. Δεν θεωρώ σωστό να περιοριστεί η δυνατότητα δόμησης για τους ντόπιους ιδιοκτήτες που θέλουν να φτιάξουν σπίτια για τους ίδιους και τα παιδιά τους. Σε μια περιοχή όπου ήδη έχουν ανεγερθεί κατοικίες, είναι άτοπο να υπάρχουν μεμονωμένα οικόπεδα που δεν θα μπορούν να αξιοποιηθούν.

Τέλος, το ζήτημα της στέγασης έχει γίνει πλέον πολύ σοβαρό και δεν αφορά μόνο εποχικούς εργαζόμενους. Πρωτίστως αφορά ανθρώπους που έρχονται να στηρίξουν βασικές δημόσιες λειτουργίες του νησιού, όπως δασκάλους, στελέχη της αστυνομίας και του λιμενικού, προσωπικό του δήμου και άλλους εργαζόμενους σε δημόσιες δομές. Χρειάζεται να βρεθεί άμεσα λύση, είτε με πρόβλεψη δημοτικού χώρου για δημιουργία κατοικιών είτε με έναν συνολικότερο σχεδιασμό που θα δίνει πραγματικές διεξόδους. Με τους όρους που τίθενται σήμερα, φοβάμαι ότι σύντομα δεν θα υπάρχει τρόπος να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα.

Οι παραπάνω σκέψεις κατατίθενται με καλή πρόθεση και με στόχο έναν σχεδιασμό που να εξυπηρετεί πρώτα από όλα τους ανθρώπους που ζουν καθημερινά στην Αντίπαρο και κρατούν το νησί ζωντανό όλο τον χρόνο.