Η Σκύρος είναι φύση, ξωκλήσια, αλογάκια, κατσίκια, θυμάρι, λευκά σπίτια με μικρά σκαλιστά έπιπλα, Κυκλάδες και Σποράδες μαζί, με ιστορία που μνημονεύεται εδώ και χιλιάδες χρόνια. Αν στο ΤΠΣ δεν τονιστούν και δεν αναδειχθούν όλα αυτά, στην ουσία καταστρέφουμε την ταυτότητα ενός ακόμα τόπου στον οποίο οι επισκέπτες λατρεύουν το πόσο «παρθένος» είναι. Φυσικά και πρέπει να διορθωθούν ελαττωματικές καταστάσεις ως προς τον υφιστάμενο σχεδιασμό και να δοθούν κατευθύνσεις για ανάδειξη αυτών που προσφέρει ήδη το νησί. Απο το νησί δεν λείπει κάποιο τουριστικό χωριό ιδιωτικών συμφερόντων ή κάποια μαρίνα κρουαζιερόπλοιων η οποία θα καταστρέψει την πανέμορφη ακτογραμμή. Η Σκύρος προσφέρεται στον ταξιδιώτη για την εξερεύνηση του παρθένου - είτε περπατώντας ή και ιππεύοντας στην ενδοχώρα μέσα από τα αμέτρητα μονοπάτια που μυρίζουν θυμάρι, φασκόμηλο και σκίνο, είτε κολυμπώντας στον αμόλυντο βυθό με την τεράστια βιοποικιλότητα. Κάθε προσέγγιση υπερτουρισμού θα είναι άλλη μια απόδειξη ότι στην Ελλάδα καταστρέφουμε και ξεπουλάμε για να γεμίσουν λίγες τσέπες με όποιο κόστος στο πολιτιστικό και φυσικό περιβάλλον. Να δοθεί έμφαση στις αναγκαίες υποδομές - φράγμα - μονάδες αφαλάτωσης - βιολογικός καθαρισμός - ζώνες πυρασφάλειας στο δάσος - θωράκιση έναντι κατολισθήσεων. Να υπάρξει καθιέρωση αρχιτεκτονικής ομοιογένειας όχι μόνο στον παραδοσιακό οικισμό αλλά και έξω από αυτόν. Να υπάρξουν βιώσιμες κατευθύνσεις για τον οικισμό του Μώλου όπου λόγω της ανοικοδόμησης υπάρχει κίνδυνος υπερκορεσμού. Όλα σε ένα άξονα : το κοινό καλό των κατοίκων πρωτίστως και την ανάδειξη της ταυτότητας του νησιού.